Skrifað heim ...

Nú er að nálgast annan mánuðinn síðan ég sagði starfi mínu lausu. Eins mikið og vildi segja að ég sé búinn að hafa það rosalega gott, sleikjandi sólina með Pina Colada í annarri og góða bók í hinni þá er það ekki alveg svo. Ég setti mér nokkur lausleg markmið svo sem að læra forritunarmál eða tvö, lesa ákveðin stafla af bókum, laga heimasíðuna o.fl. o.fl. Ég er nú svo sem hálfnaður með staflann minn og mér gengur ágætlega með að minnsta kosti annað forritunarmálið en samt þá finnst mér þetta ganga óttalega hæglega eitthvað. Ég eyði meirihlutanum af tímanum fyrir framan tölvuna og finnst ég hafa lítið að sýna fyrir það (sérstaklega þessi vika sem fór í að spila einhvern tölvuleik, það var gaman, en algjör tímaþjófur, einn á ári topps!). Ég skráði mig í fyrsta stigs japönsku próf sem er í desember og ef ég gef mér ekki tíma í það þá mun ég sannarlega falla í því. Þrátt fyrir allt þetta er ég einnig að reyna að verða mér út um vinnu, svona svo mér hætti nú að blæða peningum. En það vill nú samt ekki vera betra en það að í hvert sinn sem ég fer í starfsviðtal þá hafi ég tvennt að óttast; annars vegar "hvað ef ég fæ ekki þessa vinnu?" og hins vegar það sem virkar mun óttalegra "hvað ef ég fæ þessa vinnu!?"